1.2 Waarom verlangen? La femme & ethiek

 
Seksualiteit is geen effect van harmonie of complementariteit, zo stelt Alenka Zupančič, maar een constitutief niet-samenvallen: een kloof die verlangen en spreken op gang brengt, om de afgrond in de Ander het hoofd te bieden.
 
Precies daarop liep Freud vast. Hij probeerde de vrouwelijke seksualiteit te denken binnen de universaliteit van de fallische theorie, maar strandde op die kloof, of op wat hij zelf de rots van de castratie noemde. “Was will das Weib?” bleef voor hem een onopgeloste vraag. Is het onbewuste wel zo fallocentrisch en de libido mannelijk zoals Freud stellig beweerde?
 
Lacan gaat voorbij deze impasse. Au-delà de l’Oedipe puurt hij de logica van de vrouwelijke positie uit in zijn seksueringsformules. Zijn formulering van de pas-tout en de radicale these La femme n’existe pas markeren een keerpunt. Vanaf dat moment wordt het Reële het referentiepunt en verschijnt een jouissance Autre, een genieten dat niet door de fallus wordt ingesnoerd.
 
Verder zullen we aan de hand van enkele teksten van huidige Lacaniaanse denkers bevragen wat de consequenties hiervan zijn in de analytische praktijk.
 
Zo brengt Colette Soler ons met de boude uitspraak: “l’Oedipe fait l’homme, pas la femme” verder in het bevragen hoe de hedendaagse kliniek van de seksualiteit zich fundeert op deze supplemenaire Jouissance.
 
Hoe kunnen we de verwarring tussen de hysterische en vrouwelijke positie scherper stellen? Wat zijn de effecten op het parlêtre dat zich in deze vrouwelijke positie inschrijft? Wat zijn de manifestaties van de pas tout in de kliniek? Doorheen deze denkbeweging raken we aan de psychoanalytische ethiek en het verlangen. Hoe kunnen we ethiek denken vanuit de vrouwelijke positie? Kan Sophocles’ Antigone ons daarin gidsen?
 

En, hoe maken we ruimte voor deze jouissance Autre in de analytische kuur?